[Life] Bye bye Nijmegen

Het gaat er nu toch echt van komen, en sneller dan ik aanvankelijk dacht. Aankomend weekend verhuis ik, samen met Lisanne naar een mooi appartementje in Utrecht. Ik heb er ontzettend veel zin in. Of nouja, ik heb vooral heel veel zin om daar te wonen, de verhuizing zelf zie ik nogal tegenop. Hoeveel zin ik er ook in heb, ik heb toch een beetje dubbel gevoel om Nijmegen te verlaten.

Bijna 7 jaar woonde ik, helemaal happy, in de stad aan de Waal. Ik weet nog goed dat ik hier voor het eerst kwam op de open dag van de universiteit en me gelijk huis voelde. Een paar maanden later kwam ik huisjes kijken, om gelukkig, na slechts 2 kijkavonden, een tijdelijke kamer te vinden. Bij het volgende bezoekje kwam ik me inschrijven bij de gemeente en heb ik met papa de stad verkend. Wat had ik er zin in, weg uit Dordrecht en weg bij m’n ouders.

In de jaren die volgden kan ik wel zeggen dat ik Nijmegen echt goed heb leren kennen. Zeker toen ik ook in de weekends hier bleef leerde ik steeds meer plekjes van de stad. Van mijn twee tijdelijke kamers naar een drukke SSHN-gang met wilde stapavonden en een gemeenschappelijke bierkoelkast naar mijn eigen appartementje; ik heb flink wat plekken gezien. Maar overal heb ik genoten. Zelfs toen ik solliciteerde voor de master Journalistiek in Amsterdam wilde ik eigenlijk stiekem in Nijmegen blijven wonen.

Het is moeilijk om uit te leggen waarom ik het hier nou zo fijn vond. Het is toch een combinatie van het kleinschalige, de natuur in de omgeving (mooie hardlooprondjes) en de linkse/hippieachtige sfeer. Zeker de afgelopen twee jaar is Nijmegen naar mijn idee helemaal opgebloeid met marktjes, festivals en hippe koffie en eettentjes. Misschien dat die er daarvoor ook al waren, maar dat ik ze niet kende. Dat kan natuurlijk ook. Het kleinschalige was vooral heel fijn voor alle sociale dingen. Alles op fietsafstand. Alle vrienden en vriendinnen binnen handbereik.

Daarbij dan natuurlijk al het moois wat het studentenleven te bieden heeft. Roeien, maar vooral veel feestjes meepakken bij NSRV Phocas, journalistieke ervaring opdoen bij de lokale omroep, brakke vrijdagochtendcolleges, thema-huisfeestjes geven en bezoeken, gala’s, zeilweekenden, biercantussen, weekendjes weg, het halve land doorkruisen met je weekend-ov, roddels uitwisselen via sms (jaja hoe oldskool!) en spontane eet/sport/bier dates met vrienden en vriendinnen.

En dan natuurlijk de mooiste week van het jaar: de vierdaagse feesten. De Vierdaagse zelf heb ik in al die 7 jaar nooit gelopen, maar ik moet ook eerlijk bekennen dat wandelen niet mijn ding is. Of in ieder geval, vier dagen achter elkaar wandelen is niet mijn ding. De feesten daarentegen, daar kon ik nooit genoeg van krijgen. Elk jaar als ik de tweede week van juli over de Canisiussingel fietste en zag dat de tribunes opgebouwd werden kreeg ik weer die bekende kriebel in m’n buik. “Yes, het begint bijna weer!”. Hoewel ik ook vaak moest werken die week, zorgde ik er altijd voor dat ik zoveel mogelijk vrij was om te genieten van alle muziek, bandjes, het lekkere eten en de onvervalste sfeer. ’s Ochtends brakjes wakker worden, ’s middags de stad in om, in het zonnetjes de lopers binnen te halen, bij de Waalkade wat eten en dan ’s avonds bandjes kijken en dansen tot diep in de nacht. En dan, als het écht laat was geworden richting de wedren om de lopers uit te zwaaien en te high fiven: het aller, maar dan ook echt állerleukste van de vierdaagse. Het maakt me dan ook oprecht verdrietig dat dit het eerste jaar wordt dat ik er niet de hele week bij ben en geen slaapkamertje meer heb op loopafstand.

Toch is het tijd om te gaan. Ik ben toe aan iets nieuws, een nieuwe stad, nieuwe mensen en een nieuw leventje.

Eén ding dat niet verandert? De mensen. De mensen die ik hier heb ontmoet kan ik rekenen tot mijn beste vrienden en dat zullen ze ook blijven. De mensen die me écht kennen en waar ik lief en leed mee gedeeld heb. De mensen die ik niet had ontmoet als ik ergens anders heen was gegaan. Vriendschap is thank god niet plaatsgebonden.

Ja, Nijmegen. De stad die toch voor altijd een plekje in mijn hart zal hebben. Utrecht’s got some big shoes to fill.

xoxo

Selina

Advertenties

Een gedachte over “[Life] Bye bye Nijmegen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s